Sylvia Plath (1932-1963)
Winter Trees
Tree Women
A Poem for Three Voise
Setting: A Maternity and Roundaboat


نداي يكم
هيچ معجزه‌اي از اين ستمگرانه‌تر نيست.
با اسبها، سمهاي آهنين مرا مي‌كشاندند.
ادامه مي‌دهم. ادامه مي‌دهم آن را. كاري را به پايان مي‌رسانم.
تونل تاريكي هست كه از آن پرت مي‌شود بلاهاي آسماني
بلاهاي آسماني، تجليات، چهره‌هاي مات.
من كانون شرارتم.
چه دردها، چه بدبختيهايي را بايد بپرورانم؟
*** *** ***
با چنين معصوميتي آيا مي‌توان كُشت و كُشت؟ شيره‌ي زندگاني‌ام را مي‌كِشد.
در خيابان درختان مي‌پژمرند. باران فرساينده است
آن را با زبانم مزه مي‌كنم، و اين هراسهاي كاري،
هراسهايي كه مي‌ايستند و مي‌پلكند، ايزدمادران ناچيز
با تيك‌تاك قلبهايشان، با كيفهاي وسايلشان.
من ديوار و سقفي نگهدارنده خواهم بود.
آسماني خواهم بود و كوهي از نيكي. آه چنين باد.
نداي دوم
من متهمم. كشتارهايي به خيالم مي‌آيد.
باغي از عذابهاي سياه و سرخم. آنها را مي‌نوشم
بيزارم از خود، بيزار و هراسناك. و اينك دنيا در مي‌يابد
پايان خود را و مي‌شتابد به آن سو و بازوانش را مهرورزانه مي‌گشايد.
اين است عشقي زاده‌ي مرگ كه هر چيزي را بيمار مي‌كند.
خورشيدي مرده بر كاغذ روزنامه لك مي‌اندازد. سرخ است.
زندگاني را پشت سر هم مي‌بازم. و زمين تاريك مي‌نوشدشان.
*** *** ***
او خوناشام همگيِ ماست. از اين روپناهمان مي‌دهد،
پروارمان مي‌كند، مهربان است. دهانش قرمز است.
مي‌شناسم او را. محرمانه مي‌شناسمش.
زمستان‌رخ پير، نازاي پير، بمب‌ساعتي پير.
مردها به‌پستي از او استفاده كرده‌اند. او آنها را خواهد خورد.
مي‌خوردشان، مي‌خوردشان، مي‌خوردشان آخرسر.
خورشيد غروب مي‌كند. مي‌ميرم. مرگي را درست مي‌كنم.
نداي يكم
او كيست، اين پسر گستاخ آبي؟
درخشان و شگفت، گويي از ستاره‌اي افتاده است؟
چه خشمگين مي‌نگرد.
به دنبال خود جيغي به درون خانه كشيد.
آبي رنگ مي‌بازد. با اين همه او انسان است.
نيلوفري سرخ در جام خونينش مي‌شكفد،
با نخ ابريشم بخيه‌ام مي‌زنند، گويي پارچه‌ام.
*** *** ***
پيش از گرفتنش انگشتانم چه مي‌كردند؟
قلبم چه مي‌كرد با عشق خود؟
هرگز نديد‌ه‌ام چيزي اين سان روشن.
پلكهايش مانند گل ياس است.
و لطيف چون پروانه‌اي نَفَسَش.
نمي‌گذارم برود.
نه نيرنگي در اوست نه فريبي. كاش چنين باشد.


نداي دوم
ماه در روزنه‌ي بالايي است. رفتني است.
جانم سرشار از چه زمستاني است. و آن نور گچي
پولكهايش را روي پنجره‌ها مي‌ريزد، پنجره‌هاي خالي،
كلاسهاي خالي، كلاسهاي خالي، اوه، چه خلايي اين سان.
وقفه‌اي هست اينجا، وقفه‌اي دهشتناك از هر چيز.
پيكرهايي اينك پيرامونم انباشته‌اند، اين خفته‌هاي قطبي.
چه پرتو مهتابي آبي‌رنگي رؤياهايشان را منجمد كرده است.
*** *** ***
احساس مي‌كنم فرو مي‌رود در من چيزي سرد و بيگانه، مثل ابزاري.
و آن چهره‌ي سخت و ديوانه در آخرش، اوه، دهاني
باز هاج‌و‌واج در سوگي ابدي.
اوست كه دريايي از خون سياه را به هر سو مي‌كشاند
ماه به ماه، با صداهاي درمانده‌اش.
من بي‌پناهم همچنان كه دريا در آخرين رشته‌هايش
بي‌تابم. بي‌تابم و بيهوده. من هم جسد مي‌آفرينم.
*** *** ***
به شمال خواهم رفت. در ظلمات پيش خواهم رفت.
خودم را چون سايه‌اي مي‌بينم، نه مرد و نه زن،
نه زني خوشحال كه مثل مردي باشد، نه مردي
آن قدر كودن و سطحي كه كمبودي را حس نكند. من كمبودي حس مي‌كنم.
انگشتانم را بالا مي‌گيرم، ده ديده‌بان سفيد.
نگاه كن، تاريكي از شكافها بيرون مي‌ريزد.
من نمي‌توانم باز دارم آن را. نمي‌توانم زندگي خود را باز دارم.
*** *** ***
من شيرزن پيرامونم خواهم بود.
متهم نخواهم شد با دكمه‌هايي تكمانده،
سوراخهايي در پاشنه‌ي جورابها، چهره‌هاي سفيد و گنگ
نامه‌هاي بي پاسخ، پنهان در سبد كاغذها.
متهم نخواهم بود. متهم نخواهم بود.
نه ساعت نيازي در من خواهد ديد، نه ستارگان
كه ژرفا پس ژرفا را در جاي خود ميخكوب مي‌كنند.
نداي سوم
او را در خواب مي‌بينم، دختر دهشتناك قرمزم را.
مي‌گريد از آن سوي شيشه‌اي كه جدايمان مي‌كند.
مي‌گريد، و خشمناك است.
گريه‌هايش قلابهايي است كه مانند كربه چنگ مي‌اندازند و مي‌خراشند.
با اين قلابهاست كه از توجه‌ام بالا مي‌خزد.
مي‌گريد در تاريكي، يا در ستارگاني
كه در چنين فاصله‌اي از ما مي‌درخشند و مي‌چرخند.
*** *** ***
به گمانم سر كوچكش را از چوب تراشيده‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند،
چوبي سرخ و سخت، چشماني بسته و دهاني دريده.
و از دهان گشوده گريه‌هايي تيز بر مي‌آيد
كه مانند تيري خوابم را مي‌خراشند
خوابم را مي‌خراشند، و به پهلويم فرو مي‌روند.
دخترم بدون دندان است. دهانش گشاد است.
چنان صداهاي نامفهومي ادا مي‌كند كه ناخوشايند است.
نداي يكم
چيست آن كه اين جانهاي بي‌گناه را به سوي ما روانه مي‌كند؟
نگاه كن، آنها چه در مانده‌اند، آنها همگي يكنواختند
در تختهاي سفري‌شان، با نامهايي بسته به مچهايشان،
پيشكشيهاي نقره‌اي كوچكي كه از راهي دور رسيده‌اند.
برخي با موي سياه پرپشت، برخي طاس.
ته‌رنگ پوستشان صورتي يا زرد است، قهوه‌اي يا قرمز.
به ياد سپردن گوناگونيهايشان را آغاز كرده‌اند.
گويي از آب ساخته شده‌‌اند، هيچ حالتي ندارند.
تركيب چهره‌شان خوابالود است، مانند نوري بر آبي آرام.
در جامه‌هاي يكسانشان راهبها و راهبه‌هايي راستينند.
مي‌بينم مانند ستارگان فرو مي‌ريزند بر جهان
بر هند، آفريقا، آمريكا، اين اعجوبه‌ها،
اين تصاوير ناب، كوچك. بوي شير مي‌دهند.
كف پاهايشان دست‌نخورده است. پياده‌روان هوا هستند.
*** *** ***
آيا نيستي مي‌تواند اين قدر بي بندوبار باشد؟
پسرم اينجاست.
آن آبي يكدست چشمان درشت اوست.
به سويم مي‌چرخد مانند گياهي كوچك، كور، درخشان.
گريه‌اي. اين قلابي است كه به آن مي‌آويزم.
من رودي از شيرم.
من تپه اي گرمم.

Sylvia Plath (1932-1963)
Winter Trees
Tree Women
A Poem for Three Voise
Setting: A Maternity and Roundaboat


FIRST VOICE:
There is no miracle more cruel than this.
I am dragged by the horses, the iron hooves.
I last. I last it out. I accomplish a work.
Dark tunnel, through which hurtle the visitations,
The visitations, the manifestations, the startled faces.
I am the center of an atrocity.
What pains, what sorrows must I be mothering?

Can such innocence kill and kill? It milks my life.
The trees wither in the street. The rain is corrosive.
I taste it on my tongue, and the workable horrors,
The horrors that stand and idle, the slighted godmothers
With their hearts that tick and tick, with their satchels of instruments.
I shall be a wall and a roof, protecting.
I shall be a sky and a hill of good: O let me be!

A power is growing on me, an old tenacity.
I am breaking apart like the world. There is this blackness,
This ram of blackness. I fold my hands on a mountain.
The air is thick. It is thick with this working.
I am used. I am drummed into use.
My eyes are squeezed by this blackness.
I see nothing.

SECOND VOICE:
I am accused. I dream of massacres.
I am a garden of black and red agonies. I drink them,
Hating myself, hating and fearing. And now the world conceives
Its end and runs toward it, arms held out in love.
It is a love of death that sickens everything.
A dead sun stains the newsprint. It is red.
I lose life after life. The dark earth drinks them.

She is the vampire of us all. So she supports us,
Fattens us, is kind. Her mouth is red.
I know her. I know her intimately--
Old winter-face, old barren one, old time bomb.
Men have used her meanly. She will eat them.
Eat them, eat them, eat them in the end.
The sun is down. I die. I make a death.

FIRST VOICE:
Who is he, this blue, furious boy,
Shiny and strange, as if he had hurtled from a star?
He is looking so angrily!
He flew into the room, a shriek at his heel.
The blue color pales. He is human after all.
A red lotus opens in its bowl of blood;
They are stitching me up with silk, as if I were a material.

What did my fingers do before they held him?
What did my heart do, with its love?
I have never seen a thing so clear.
His lids are like the lilac-flower
And soft as a moth, his breath.
I shall not let go.
There is no guile or warp in him. May he keep so.
44444444444444444444444444444444444444444444444444444444444444

SECOND VOICE:
There is the moon in the high window. It is over.
How winter fills my soul! And that chalk light
Laying its scales on the windows, the windows of empty offices,
Empty schoolrooms, empty churches. O so much emptiness!
There is this cessation. This terrible cessation of everything.
These bodies mounded around me now, these polar sleepers--
What blue, moony ray ices their dreams?

I feel it enter me, cold, alien, like an instrument.
And that mad, hard face at the end of it, that O-mouth
Open in its gape of perpetual grieving.
It is she that drags the blood-black sea around
Month after month, with its voices of failure.
I am helpless as the sea at the end of her string.
I am restless. Restless and useless. I, too, create corpses.

I shall move north. I shall move into a long blackness.
I see myself as a shadow, neither man nor woman,
Neither a woman, happy to be like a man, nor a man
Blunt and flat enough to feel no lack. I feel a lack.
I hold my fingers up, ten white pickets.
See, the darkness is leaking from the cracks.
I cannot contain it. I cannot contain my life.

I shall be a heroine of the peripheral.
I shall not be accused by isolate buttons,
Holes in the heels of socks, the white mute faces
Of unanswered letters, coffined in a letter case.
I shall not be accused, I shall not be accused.
The clock shall not find me wanting, nor these stars
That rivet in place abyss after abyss.

THIRD VOICE:
I see her in my sleep, my red, terrible girl.
She is crying through the glass that separates us.
She is crying, and she is furious.
Her cries are hooks that catch and grate like cats.
It is by these hooks she climbs to my notice.
She is crying at the dark, or at the stars
That at such a distance from us shine and whirl.

I think her little head is carved in wood,
A red, hard wood, eyes shut and mouth wide open.
And from the open mouth issue sharp cries
Scratching at my sleep like arrows,
Scratching at my sleep, and entering my side.
My daughter has no teeth. Her mouth is wide.
It utters such dark sounds it cannot be good.

FIRST VOICE:
What is it that flings these innocent souls at us?
Look, they are so exhausted, they are all flat out
In their canvas-sided cots, names tied to their wrists,
The little silver trophies they've come so far for.
There are some with thick black hair, there are some bald.
Their skin tints are pink or sallow, brown or red;
They are beginning to remember their differences.

I think they are made of water; they have no expression.
Their features are sleeping, like light on quiet water.
They are the real monks and nuns in their identical garments.
I see them showering like stars on to the world--
On India, Africa, America, these miraculous ones,
These pure, small images. They smell of milk.
Their footsoles are untouched. They are walkers of air.

Can nothingness be so prodigal?
Here is my son.
His wide eye is that general, flat blue.
He is turning to me like a little, blind, bright plant.
One cry. It is the hook I hang on.
And I am a river of milk.
I am a warm hill.