1
نرودای عزیز!
من در اندیشه ی انگیزه های امروزم.
من در حقیقت یک لبخند می میرم
و با صدای بانوی قصه
باز و باز
پیدا می شوم.
پایان اندوهگین ی دارد این شعر ...
تو چه می دانی یاس ناباوری زنانه ام را
تو همیشه مرد بوده ای.
--------------------------------------
2
دهانم باز بود
صدا اما ...فراری از لحظه ها
نگاه ام در اعصاب صبح روئید
نگاه ام به دیوارها رجعت کرد
-------------------------------------
3
می رهی
می رهم
اتفاق از پهنای روز می گذرد.
تردید در آواز گلویم!
قرن هاست
که بیدار نشده ام.نظر [ 5 ]
٭ شعر ٭ سه شنبه 08 دي 1388 - 12:47
نظرات شما maryam : you are a wonderful ladyl bahram : sher akhar ro dost dashtam ama manzoor shoma ro az sher aval nafahmidam .garche midoonam shaer nabayad sher ro tozih beh .aya in sher adaye deyni be nerod bood? آزاده دواچی : مهتاب جان حس شعرهایتان زیبا بود و تاثیر گذار سپاس عه تا : سلام به دوستان اداره کننده ی دانوش
سلام به مهتاب شاعر
با نگاهی خریدار به سروده های کوتاه خانم کرانشه و به نبع طبیعت چنین نگاههایی که با نق و نوق و ایراد همراهند از چشم مخاطب شعردوست میشود گفت :
سروده ی اول به نظر می رسد پاسخی به یکی از شعر های پابلو نرودا باشد که مخاطب مستقیم شعر همچون تیتر نامه های نیمه رسمی اسم مخاطب در عنوان شعرنامه قرار گرفته است.اما چون ان شعر خاص را نخوانده ام و اینجا هم توضیح بخصوصی در این رابطه نیست نمیتوانم با نگاه مضمونیک جزیی تری تماشا کنم غیر از تعجب که حاصل محتوم چنین جوابی است
در سروده ی دوم صدا بعنوان نمادی از مجموعه واکنشهای پراتیک و نگاه نماینده ی اعتقاد و ایده مطرحند با همه ی کوتاهی و ایجاز شعر می شود کلیت عملکرد مولف را اعم از تئوری و پراتیک در همین چهار سطر لاغر مشاهده کرد
دهان باز راوی در سطر نخست واگفت اعجاب و ناباوری و حتا نوعی اعتراض است که بصورتی حسی به مخاطب القا می شود و نگاه که از امید و دلخوشی شروع و مجددن به بن بست و حصار محدود می شود. مجموعه ی محتویات شعر از نظر معنا بسیار بیشتر از تعداد و حجم واژه های مصرف شده است و این یعنی موفقیت شاعر در خلق یک اثر خوب
فضای نقطه چین پس از اما ...از جمله کاربردهای موفق سفید خوانی است که اینروزها در اثار شاعران بچشم می خورد همین سفید خوانی بعنوان فرصتی برای تنفس مخاطب و مکثی که مجال ادراک مناسب میدهد خوب بکار گرفته شده است و از این سروده ی کوتاه بیش از انکه بطور طبیعی می شود توقع داشت مضمون می تراود که
دست خوش دارد شایان : ناامیدکننده بود مثل اینکه شاعر عمدا خواسته باشد مخاطب را سر کار بگذارد